middelbare-school-onderwijs-puberteit-meisjes

Wat als je kind ineens naar de middelbare school gaat?

Door Joyce – Jaaa… toen ging je kind ineens naar de middelbare school. Dan begint pas echt de pubertijd! Voor je gevoel is de tijd snel gegaan. Je kind wordt ineens echt groter en zelfstandiger. En dan het punt niet te vergeten dat je als mama zelf ook ouder wordt en bezorgder raakt in bepaalde situaties. En jouw kind of puber… die snapt je bezorgdheid natuurlijk niet. Zij staan vol spanning te springen voor de stoere middelbare school waar ze straks heen mogen. Nu moet je je kind echt los gaan laten! De spannende periode voor je kind stijgt, maar die van mama stijgt misschien nog wel meer…

Onze dochter is nu dit jaar 11 geworden en gaat sinds vorig jaar augustus met 10 jaar al naar het gymnasium. Wij wonen in Duitsland en daar gaan ze vanaf 10 jaar al naar de middelbare school. Mijn meissie naar die spannende grote school. Mijn eerste gedachten waren; zal ze vrienden en vriendinnetjes maken? zal ze gepest worden? Dat zijn toch ook wel een van de grootste gedachten die door je heen gaan als moeder. Ze moet met de bus naar een ander dorp… Zal ze de goede bus nemen? Raakt ze de fietssleutel, haar buspas, de schoolkluis sleutel en huissleutels en ook niet te vergeten, haar mobiel niet kwijt?

Ze zitten hier in Duitsland gemiddeld twee jaar langer op de middelbare school. Mijn dochter van 10 jaar werd gelijk een puber… ook qua gedrag is het een pittige tante! Dat begint meestal rond die periode maar dat is een hele omschakeling. En met een meisje is het misschien wel anders. Maar wat denk je, je meisje van 10 jaar tussen de pubers en jongens van 18 jaar op school? Je moet er toch niet aan denken dat ze ineens op die leeftijd al een echt vriendje krijgt van 17 jaar, wat dan? Daar denken we nu maar niet over na maar die gedachten gaan wel eens door mijn hoofd als moeder.

Het kan ook wel aan de puberteit liggen maar mijn dochter is geen prater, je moet er altijd alles uitrekken. Als ze thuis komt en ik niks vraag gaat ze haar huiswerk maken, dat doet ze keurig uit zichzelf. Als ik niks vraag hoor ik niet hoe het was op school, of ze nieuwe projecten of thema’s hebben, gewoon niks. Dus iedere dag vraag ik als ze thuiskomt “hoe was het op school?”. Haar antwoord luidt “goed” na drie keer vragen. Meer komt er niet uit. Ik vraag dan door of ze nog toetsen of cijfers heeft etc. Ik biedt ook altijd zelf aan om te overhoren of om met leren te helpen. Tegenwoordig komt ze daar nu zelf gelukkig mee en help ik haar door te overhoren en dat vindt ze toch wel fijn.

Iedere ochtend is het drama, 6 paar schoenen en geen enkele is dan goed of zit plots ineens niet meer lekker. Of dan vindt ze ze niet meer mooi en dan niet te vergeten dat ze dan ook nog zegt “ik heb helemaal geen goede kleding meer!” Haar kast puilt uit, zelfs nog met kledingstukken met nieuwe kaartjes eraan, maar niks is leuk of zit lekker. Ze gaat gelukkig nooit met tegenzin uit bed om naar school te gaan. ’s Ochtends om half 6 gaat de wekker en om half 7 gaat ze deur uit… School begint hier om 7.20 uur. Ze is ineens al zo zelfstandig dat ik dan denk “waar is mijn kleine meisje gebleven?”  Dat loslaten moet maar is en blijft moeilijk en de bezorgdheid blijft. Op school doet ze het zelfs heel goed. We wachten af hoe het verder gaat lopen op het gymnasium met mijn grootwordende puber. Ik denk wel dat jullie deze periode wel herkennen toch?

*De uitgelichte stockfoto van schoolkinderen is van Shutterstock / Syda Productions

No Comments

Leave a Reply